Şifa veren el Şiiri - Güven Tekin

​Karanlık bir dehlizde yolumu ararken,
Kimse duymazken içimdeki sessiz çığlığı,
Bir anne şefkatiyle uzandı ellerin;
Dindirdin ruhumdaki o dinmez sızıyı.

​MS dediler, yollar büküldü önümde,
Dizlerim titredi, umudum yoruldu.
Ama sen vardın her düştüğüm düğümde,
Seninle her fırtına, her dalga duruldu.

​Beraber ağladık, beraber güldük biz,
Yıllar geçse de eskimez bu yüce emek.
Sadece derman değil, bize lazım olan;
Senin gibi "insan" kalbiyle dokunabilmek.

​Sırtımı yasladığım koca bir dağsın,
Anlamayanlara inat, hep yanımda kaldın.
Dilcan Hocam, sen benim iyi ki varsın;
Karanlık dünyama sönmez bir ışık saldın.​

Yıllar su gibi aktı, ama eksilmedi vefan,
Her muayene odası, bir huzur limanı oldu.
Senin o vakur duruşun, o bitmeyen çaban;
Soldurulan tüm çiçeklerimi yeniden doğurdu.

​Sadece bir beyaz önlük değil ki üstündeki,
Bir annenin merhameti, bir dostun yüreği bu.
Öyle bir bağ ki aramızdaki, en derindeki;
Karanlık gecelerimin en parlak dileği bu.

​"Yorulma" dedin, "Bak ben buradayım",
Sözlerin ilaçtan öte, canıma can kattı.
Şimdi seninle dimdik, ayaktayım;
Gözlerindeki o ışık, karanlığı fırlatıp attı.

​Dilcan Hocam, emeğin ödenmez bir borçtur,
Bu gönül seni her nefeste minnetle anar.
Seninle yürümek güzel, sensiz hayat zordur;
Adın kalbimde her daim şifayla yanar.