Şifa Sende İmiş Şiiri - Güven Tekin

​Bir gün hastalandım, herkes uyudu,
Bir tek annem kaldı, başımda durdu.
Şimdi ne olduysa, başım önümde,
Duygularım öksüz, yetim mi kaldı?

​Acılarım artık arşa ulaştı,
Görmedi kimse, sızı içime taştı.
Anneler günü bak, buruk geçiyor,
İlacım nerdeydi, menzil mi şaştı?

​Ruhum daralıyor, içim yanıyor,
Kalbim her atışta "Anne" diyor.
O artık gelemez, yürek kanıyor,
Doktor, çare söyle derdime diyorum.

​"Doktor, ben ne yapabilirim?" diyor,
"İçim yanıyor doktor bey," diyorum.
O ise "Dermanı bende değil," diyor,
Şifa sende imiş meğerse annem...

​Şimdi ilacım yok, dertli annem,
Kendi yurdumda bir viraneyim.
Hiçbir ilacı yok duadan başka,
Issız sokaklarda, karanlıktayım.

​Gözlerim ağlıyor, dayanamıyorum,
Derdime dermanı bulamıyorum.
Kendimi kaybettim, kalkamıyorum,
Kangren olmuş yaram, kesemiyorum.

​Toprağına yüz sürüp, taşı seviyorum,
Anne, ben senmişim; sensiz hiçmişim.
Vuslata ermeden dinmez yaralarım,
Kaderi ben baştan yazamıyorum.

​Odamın ışığı söndü de gitti,
Dünyanın neşesi seninle bitti.
Sırtımı yasladım, o koca çınar,
Mezarda bir avuç toprakta yitti.

​Seninle gülerdi sanki bu yüzüm,
Şimdi her aynada kederli gözüm.
Dizine yatıp da uyumak vardı,
Düğümlendi kaldı içimde sözüm.

​Kimseler sormuyor "Yandın mı?" diye,
Hayat mı, çile mi bu bana hediye?
Sensizlik boynumda ağır bir zincir,
Mahkûmum annem bak, bu sessizliğe.

​Dualar gönderdim, varsın yanına,
Kurban olayım ben, senin canına.
Bir nefeslik huzur çok görüldü bak,
Şu garip oğlunun dertli yanına.

​On iki kıtada bitmez bu sızı,
Alnıma yazılmış hasretin izi.
Seninle kavuşmak mahşere kaldı,
Toprak kucaklasın ikimizi.