Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Tepeye varinca
Yokus inis yoran azatligi cikinca
Ötelere bakarak gözden irayip kayboldugun yeridir ya zirve ya kuyu
Sonra bir yer gelir günesin sabah olup isiklarla süslenmis sevincini
Aksam karanliklarina ugurlayip tembih ederek
Ya siladasin ya kara yazida ötelerin uzagi yabanda

Kovanda ari, kovada kuyu, cicekte bal..
Zincrlere baglanarak derin köklere sitillenen zamandir köstekli saatin
Ve sinirlarin bittigi yerde misir kocanlari pesi sirasina bir yagmur damlasi
Digerini kovalayan
Suskun cingiraklardan sonrasi eyersiz yularsiz atlar…
Atlardan sonra sögüt kavak ve rüzgar

Kirmizibeyaz halkali sekerler kavanozdaki cocuksu
Sevinmeden sevmeye yarin kendi dükkanci olacak misketperverlik
Atölye söminede anne kucagi usul usul sayarak
Günü yaslanmis basiyla avaresini egleyen
Göcecek kis manzarasi güneye
Yüregi yaren kuslarla

Avlusu devri dünyasi dayali dösengeli
Ezel ezeliden beri yazisi görgüsü serpildikce büyüyen bahar bahcedir
Insan dogumlu topraksa kimi ciy kimi cali kimi koza kimi cayircimen
Dertlendikce kendi hakkinda sessiz sagnaga susmaz dinmez sohbete
Daglar hasretlikledir yol yolcuyla avara hasbihal…
Sefil kapinin gam köskünü bakip gecen misafirince konar göcerek

Burali degil bu kuslar, göcmen…
Sürükleyip götüren cirpinislarla yere göge bozbulanik
Boyasi solgun aksam olmaya yakinliga duvarlar sehridiyar sessizlik
Tuz basilmis yaralar gibi agri sanci kederlikte kol gezen harami
Burali degil bu kuslar, göcmen….
Kirlangic köskü tarlabayir heryer solgun sari kircicek

Onbeş onyedilik filan kız
Kırmızıyı kuşanmış giyinmiş üstü başına
Dokuz buçukluk civarı oğlana asılıp dururken otobüs bekleyen durakta
Duraktan öteye cadde boyu trafik
Ellerinden tutup okul çağına götüren anneleri İki göğsünü ikizlerine ayırmış saklamış ikizlerinin
Dıraktan gel beriyelerinde sehpanın üstüne naylon çorapları dökmüş saçmış

Olsaydi ki hayal meyale gönül mihrinden mihmandar
Sararmis gazeller yesil baharlardan fedakarlandigi yelleri yaziya yabana sürer savardi
Olsaydi ki yolun uzak semtinde yolcusuna gönül baglayip
Hancer yaman duldalarda müskülüyle eglenen han
Kendi kapisindan eskiyip giden zamana nedir bilmemeye
Olsaydi cigligi sevgi cevherine talip avaz divane

Kavaklar da güzel selviler salınan
Söğütler de güzel salkım saçak ve salıncak
Kumsalda kırmızı terliklerini eline almış azgın dalgaların kalbini kucağını yokluyor, sarışın kadın da güzel
Sağı solu pilaj kumanyasıyla donanmış ve Sejlongta okuduğu kitaba dalmış
Pembeli kız da bitmek bilmeyen yazın güze kaçıp vardığından habersiz , güzel mi güzel
Atatürkün olduğu yer hepsiyle beraber güzel dağlarıyla koylarıyla kumsallarıyla kıraçlarıyla

Atatürkü olmayan,
Olani ne bilsin, kimdir ne hürmet ve hikmet…?
Hikmetinen hürmeti bilmeyen sevgiliyi ne bilsin
Sevmeyi bilmeyen bugdayi ne bilsin, topragi ne bilsin, gelincigi ne bilsin kumruyu nasil..
Atatürkü olmayan insanligi ne bilsin,
Özgürlügün devletin milletin askin sayginin yeryüzü hayatinin..

Şimdi ordan yürüsem gitsem her şekil zangur zungur hır gür
Niye öteden değil de burdan geçiyorsun diye zır çıkarıp langur lungur edecek
Zordaki yola daldaki yeşertiye sırdaki sılaya ermiş erişmiş
Fellik fellik yekpareden esmiş tutuşmuşken aklım gönlüm
Gece düşlerini gündüzün hayaline yorup gütmeye
nadassız