Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Gönül penceresinden gören gözü var ise,
Hak ve hakikat yolda duyan kulağı varsa,
Yaradılış gayesini kabiyle hissederse,
Zerresiden kürreye işte bir gerçek adam.....

Eskiden bir söz vardı,bu güne dek söylenir,
İki gönül bir olsa samanlık seyran olur,
Gerçek payı varmıdır,araştırmak gerekir,
Samanlık olmasaydı,aşklar olamazmıydı?
Samanlıksız bir evde mutlu olamazmıydı?

Sabahın seherinde,güneşin doğuşunda
Ezanlara karışıp horozlar ötüşürken
Geç kalacak olursam uykulara dalıpta,
Ümidini yitirme muhakkak geleceğim...

Üzülüpte ağlama yanağın ıslanmasın

Sensizliği yaşamak hiçde kolay olmadı,
Karanlık gecelerde yollarını gözledim,
Gönlümde açan çiçek inan daha solmadı,
Kulağımda o tatlı sözlerini özledim...

Verdiğin resimlerle,mektubunla avundum,

Bu anlamsız savaşlara,
Göstermelik barışlara,
İnsanlara kıyanlara,
Dur diyelim yeter artık.

Mesken tutulmuş dağlara,

Yürek bu tir tir titrer kolaysa gel de dayan
Çırpınır bir kuş gibi, uçayım der uçamaz
Feryat, figan, vah eder, ne sezen var ne duyan
Hayatı bir düş gibi, geçeyim der geçemez

Güneş battıktan sonra, sayısız yıldız doğar

Dost diyerek sırrın açma dostuna,
O sırları oda söyler dostuna,
Zaman gelir o dostun düşman olur,
Düşmanında sırrın söyler dostuna.

Seçtiğin dostların candan olmalı,

Her taraf kupkuru çöle dönmüş,
Göz yaşlarım gibi bir kaynağım olduktan sonra.
Ne ehemmiyeti vardır.
Toprağa atılan her tohum,
Bir kaç başak verdikten sonra.
Gelecek adına gamu kederde niye?

Bülbül gibi şen şakraktın halinde,
Bar vermeyen kuru çöle dönmüşsün.
Kırları süsleyen çiçek gibiydin,
Yeşermeden solan güle dönmüşsün...

Bir sel gibi çoşaraktan akardın,

Kaybolur yokuşlar çıkarız düze,
Bırakır batılı döneriz öze,
Sahip çıkar isek yetim,öksüze,
Şenlenir evimiz,barkımız bizim.

İyilik hız bulur erir zülümler,