Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Yer yüzünde hakiki insan kalmasa.
Ufukları toz duman kaplasa.
Her tarafı dikenler sarsa,
Zakkumlar gülleri gölgede bıraksa.
Yine ben ayaktayım derler...

Gönül penceresinden gören gözü var ise,
Hak ve hakikat yolda duyan kulağı varsa,
Yaradılış gayesini kabiyle hissederse,
Zerresiden kürreye işte bir gerçek adam.....

Eskiden bir söz vardı,bu güne dek söylenir,
İki gönül bir olsa samanlık seyran olur,
Gerçek payı varmıdır,araştırmak gerekir,
Samanlık olmasaydı,aşklar olamazmıydı?
Samanlıksız bir evde mutlu olamazmıydı?

Sabahın seherinde,güneşin doğuşunda
Ezanlara karışıp horozlar ötüşürken
Geç kalacak olursam uykulara dalıpta,
Ümidini yitirme muhakkak geleceğim...

Üzülüpte ağlama yanağın ıslanmasın

Sensizliği yaşamak hiçde kolay olmadı,
Karanlık gecelerde yollarını gözledim,
Gönlümde açan çiçek inan daha solmadı,
Kulağımda o tatlı sözlerini özledim...

Verdiğin resimlerle,mektubunla avundum,

Ruhunla sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter

Dalından dermeli gülü solmadan

Tek bir Allah gerçek, ne varsa yalan
Dünya bir oyundur, oyna, oyalan
Öder bedelini günahı olan,
O hesap gününü,düşünen bilir...

Vade dolar dolmaz bittiğin zaman

Gönülde sevgi olup, allandığı vakittir
Umutların yeniden dallandıği vakittir.
Gelen bir yolcu gibi geçti bu diyârlardan,
Hatıraların bile bellendiği vakittir.

Sorumluyuz damarda sevgisiz akan kandan

Medyatik olaylar arttıkça,arttı,
Mahremiyet artık raflara kalktı,
Kanallar evlenme birosu açtı,
Artık ötesini sorma kardeşim.

Bilmiyorum bu millete ne oldu,

Saklı kalmaz hiç bir şey,sonunda çıkar yüze.
Yapanın yaptıkları gün gelir döner öze,
Üç beş yarım akıllı sebep ise krize,
Gerçekler öne çıkar,su mecrasına varır...

08.07.2008