Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Batıl olan herşeyden uzak durma yoludur.
Uzaklaşıp kurtulma,selametin dilidir.
Nişan,ferman,rütbedir.Günahtan kurtulmadır.
Hak yolunda durarak karşılığın bulmaktır...

Bir yapışır ise canın özüne,
Bakmaz kara kaşa,ela gözüne,
Birazcıkta hoş bakarsan yüzüne,
Bırakmaz yakanı artık hastalık...

Doktora gidersin,peşinden gelir,

Yetmezmi bu arzu bu kadar istek?
Sabır ile o günleri bekledim.
Giden gitti gelen anlattı durdu,
Gel diğecek hep o sesi bekledim....

İnsanın bedeninde hem akıl hem öfke var.
Aklını kullanan zat öfkeden görmez zarar.
Öfkelenince kişi deli gibi davranır,
Hep Veli kul olarak vermemeli hiç zarar...

Her deliye bir Veli kul olmalı her evde,

Bağrında öfkeyle, nefret saklayan,
Bulanık sularda, avcıya benzer.
Sevgiyi saklayıp,gönüller kıran,
Tahtını kaybetmiş krala benzer...

Gebze

Yirmi mayıs sabahı abdestle çıktık yola,
Niyetimiz pek temiz,yolculuk hayır ola,
Eyüp Sultan camisi mahşer yeri gibiydi,
Her yaştan mevcut insan baş koymuştu yoluna.

Mevlaya dua için o mekan seçilmişti.

Bilgi kaynağından bilgiler sunan,
Her gönüle bir damladır öğretmen.
Baba şefkatiyle nasihat veren,
Her gönüle bir damladır öğretmen...

Çorak kalmış zihinleri yeşerten,

Çok küçük yaşlarda babasız kalan,
Öksüzün başını hiç okşadınmı?
Çoluk çocuğunla mutlu yaşarken,
Onu sevipte hiç alkışladınmı?

Varlığından harcadınmı hiç ona?

Nerde haksızlık varsa bir ukdedir o şairin içinde
Gülün tomurcuğunun, sokak karanlığının bir şair var içinde
Şiirin girmediği Hiç bir alan yok sanki,şair onun içinde,
İnsan var olduğundan,Şairin şiirleri yeşerir can içinde.

Bunca nasihattan,öğütten sonra,
Zerre kadar,bir şeyler alamadın,
Bunca emeklerim gitti havaya,
Sense bir baltaya sap olamadın...

Ümidimi hep sana bağlamıştım,