Sevişmek İstemiyorum Şiiri - Murat Avcı ...

​öyle uzaksın,
öyle uzaksın ki bana
elimi uzatsam
sevişeceğiz.

​bir el uzatımı kadar bu mesafe;
yani bir serap yanılsaması,
yani ten kabuğunda biriken o sığ gurbet...
aldanma etin o sahte tenhalığına,
bu kadar kolay ele geçen ne varsa,
aramızdaki o en dilsiz çöldür aslında.
dokunmak;
bizi birbirimizden sürgün eden o ten sığlığı,
sevişmek;
bu yabancı coğrafyanın en hileli yolu...
ben geçmek istiyorum artık
dokunmanın bu gürültülü yalanından.

​birazcık yaklaşsan da
buluşsak,
bakışsak,
konuşsak diyorum.

​çünkü asıl kılcal kenetleniş burada,
o ürkek, o mimarisiz kördüğümde.
gözlerinin o milat koyuluğuna yerleşebilmek,
sesinin puslu yankısında kaybolup gitmek,
asırlarca sadece konuşabilmek...
bırak, önce bu yörünge ağrısını devirelim,
önce ruhlarımız kanatsın birbirini.
sevişmek, bu ruhsal çarpışmanın gölgesinde
sadece küçük, titrek bir ayrıntı kalmalı,
zarif ve dilsiz bir fon müziği gibi...

​hadi gel artık
şimdi sevişmek istemiyorum...

​bırak o el uzatımı kadar yakın,
o mağrur yanılsamalar orada dursun.
gel ve bana o aşılması en zor olan,
o en hakiki yakınlığını getir.
önce o tılsımlı evrende eriyelim;
buluşmanın, bakışmanın, konuşmanın evreninde.
ve sonra...
bütün bu ruhsal fırtınadan,
bu sonsuz, bu yaralı kelimelerden,
birbirimizi gerçekten bulmanın o göksel,
o ağır yükünden yorulduğumuzda;
sırf dinlenmek için,
göğsünde soluklanacağımız
güzel bir ayrıntı gibi sevişiriz...