Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

ÜZÜ QÜRBƏTƏ

Bir qurumuş kol alıram,
Tikanları bol alıram.
Gecə-gündüz yol alıram,
Üzü qürbətə, qürbətə.

Uzaqda durma o qızdan,
Qəlbən tənha, tək, yalqızdan.
Küsmüşəm sarı payızdan,
Üzü şəhərə gedirəm.

Toy evində dönmə şaha,

Ulduz sirli, gün aşkar,
Savab görən günah kar.
Görən kimdir günahkar,
Çörəyimin duzu yox.

Dərddən çörək yapmıram,

Əyilməzdir dağ vüqarım,
Qəlbimdədir əhd-ilqarım.
Kölgəyə dönüb ol yarım,
Ayağının tozu yoxdur.

Qocaldıqca uşaqlaşaq,
Qüdrət ilə üz-üzəyik.
Tezcə burdan uzaqlaşaq,
Həsrət ilə üz-üzəyik.

Zirvəsi ağ qarlı olaq,

Zamanın nər dişinə,
Üyütmək vərdişinə,
Dünyanın gərdişinə,
Vallah, valeh olmuşam.

Söz-ən güclü silahım,

Bu nə gözəl təntənə,
Bu nə özəl ənənə.
Şuşamızın şəninə,
Şairlər söz hörəsi.

Fərəhimiz, nəşəmiz,

Ey insan,yeniden doğularsanmı,
Kederin içinde boğularsanmı.
Dünya,ben olmasam dağılarsanmı,
Sene ölümümün ne faydası var.

Ben nece yoxluğa var tek yanaşım,

Zülmün evi qara daşdan tikilmiş,
Etrafına qara tikan ekilmiş.
Pilleleri artıq yere çökülmüş,
Ne geleni,ne gedeni var,Allah.

Bayramımdır,teze libasın gey,gel,

Vüsalın gözün oyub,
Həsrətdən çətin doyub.
Sevdiyin tənha qoyub,
Özgəsin yar edənim.

Ilk baxışdan gör, tanı,