Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

GÜLÜŞÜ DÜŞÜB

Eyvanın küncüne söykenib durub,
Yene xeyalında min plan qurub.
Baxışı yolları yamanca yorub,
Başından örpeyi sürüşüb, düşüb.

Vüsalının açıq qalıb qapısı,
Nə gələn var, nə də gedən deyəsən.
Acı günlər gördü ulduz sanısı,
Yaşayarmı ruhsuz bədən, görəsən.

Ipək kimi saçlarını oxşardım,

Qumdan evcik yaparam ki?
Bataqlıqda çaparam ki?
Bir də hardan taparam ki,
Itirdiyim baxışları.

Görünmədim ki gözünə,

Qəm şahına vəzirəm,
Qocalığa nəzirəm.
Xatirələr gəzirəm,
Ağsaçlı kargüzaram.

Nə yaxşı ki qoşalaşdıq,
Batıb gülün ətrinə.
Nə küsüşdük, nə dalaşdıq,
Barışdıq gül xətrinə...

Bu sevdanın sonu şənlik,

Dərd çəkməyə taqət,amanı yoxdur,
Sevginin yaxşısı ,yamanı yoxdur.
Daha gizlətməyin zamanı yoxdur,
Var həsrət tək bir azarı könlümün.

Tənhalıqda yad eyləyər dənizi,

Yalançı duyğudan şəklənim bəlkə,
Tək-tənha qalaraq təklənim bəlkə.
Şirin həqiqətə köklənim bəlkə,
Geriyə dönüşün gümanı qaldı.

Günəş ayla məzələnir,
Yer də, göy də təzələnir.
Xatirələr çözələnir,
Bəmbəyaz bir duman kimi.

Günəş ilə tən gəlirsən,

Ulduzun parlaqdır,bürcün zernişan,
Düzünü göstermez bilsen,her nişan.
Durmusan önümde halı perişan,
Baxırsan sedeqe umanlar kibi.

Saf suyu azalan Nilsen,ezizm.

Demirəm fidan ol, yenidən göyər,
Yer əgər qadınsa, uca göy ər.
Yalan nərdivanla dırmaşsa göyə,
Həqiqət bir az da uman olacaq.

Yaxşı-pis ayrılıb seçilməyibsə,