Sevgiyle Kuralım Şiiri - Kasım Kobakçı

Küselim demenin ne alemi var ki,
Sarılmak dururken akıl başa gelsin,
Tatlı sözün gücü yıkar dağları da,
Sevgiyle kuralım en güzel barışı.
*
Kibirli ellerle inat etmek boştur,
Kaşları çatarak olan sana olur,
Ağlayıp sızlamak çürütür ömrünü,
İsimsiz dostlarla neşeyi bul artık.
*
Hangi tatlı dille anlatsam ben size,
Sen inat etsen de döner durmaz küre,
Oturup bekleme hayat geçip gider,
Öfkeyi bırakıp gülümse her yere.
*
Yaradan vermiştir neşeyi, aklını,
Gerçeği görene ilaç gibi gelir,
Boş değildir dünya değer bilen için,
Boynunda taşıma zalimin yükünü.
*
Sus derin göl gibi ahmak meclisinde,
Açma hiç ağız da bilgisiz yanında,
Gülümse geçip git geveze önünde,
Cehalet konuşur senin sükûtunla.
*
Büyüdü umutlar, yeşerdi fidanlar,
Dağıldı bulutlar, çoğaldı gülenler,
Hepsi birden güzel barış sabahında,
Düşmanlık son buldu biz barıştığımızda.
*
El ele versek biz, coşar bütün kalpler,
Söylenecek daha çok şarkımız vardır,
Bitecek bu hasret, gülecek insanlar,
En güzel barışla aydınlanır dünya.