Öğrenciler, Sevgi Çiçekleri

Zil çalsa da çıksak şu dersten,
Ne anladık bu teneffüsten?
Sormasa şu ödevleri, olmaz mı?
Yalandan birkaç satır karalasak,
Kurtulsak olmaz mı?

Dersi kaynatmak için ne yapsak?
Şarkı mı söylesek, oyun mu oynasak?
Yazın ortasında sobayı yaksak,
Kışın ortasında pencereyi açsak…

Kısa günün kârı desek yaptıklarımıza,
Gülsek kendi hâlimize,
Masum yaramazlıklarımıza…

Bilmeden kaldıralım parmağımızı bazen.
Soruyu sorarsa öğretmen birden,
Atalım işkembeden, kafadan.
Medet umalım sonra çalacak zilden.

Yaşlanınca hatırlayıp,
“Ne güzel günlerdi…” desek yaptıklarımıza.

Oysa bilmezdik o günlerde,
Sınıfın sadece dört duvar olmadığını.
Bir sırayı paylaşmanın,
Bir kalem uzatmanın,
Bir dost eli tutmanın değerini…
Meğer en güzel dersler,
Kitaplarda değil; yaşanan anlarda saklıymış.

Hep yalanla, yanlışla gün geçmez ki…
Çalışalım dersimize,
Sevelim öğretmenimizi.
Araştıralım, soralım,
Bilmediklerimizi öğrenelim.

Çünkü bilgi,
Karanlıkta yanan bir ışık gibidir.
Öğretmen ise
O ışığı bize taşıyan sessiz bir rehberdir.

Eee…
Bazen de bilelim haddimizi.
Yanlışlarımızla büyüyelim,
Eksiklerimizle olgunlaşalım.

Çünkü çocukluk,
Sadece oyun oynamak değildir.
Düşe kalka öğrenmektir hayatı.
Bir hatadan ders çıkarmak,
Bir arkadaşın sevincine ortak olmak,
Bir öğretmenin duasında yer bulmaktır.

Yıllar geçecek,
Belki değişecek sıralar, sınıflar…
Ama o günlerde açan sevgi çiçekleri
Kalbimizde hep yaşayacak.
Ne zil sesi unutulacak,
Ne de bir öğretmenin sıcak bakışı…
Çünkü bazı insanlar,
Ömrümüzün en güzel sayfasına yazılır.

Sonra bir gün çocuklarımıza anlatırız:
“Bizim de güzel günlerimiz oldu.” deriz.

Anlatırız belki;
Nasıl güldüğümüzü,
Nasıl öğrendiğimizi,
Nasıl büyüdüğümüzü…

Ve anlarız ki;
Okul sadece bilgi verilen bir yer değilmiş.
Dostluğun, sevginin ve hayatın öğrenildiği
Küçük bir dünya imiş.

Sevgiyle büyüyen çocuklar,
Yarınlara umut taşıyan insanlar olur.