Aşkın Mevsimi Şiiri - Ali Fırat Dicle

AŞKIN MEVSİMİ

İlkbaharda…
Yağmurdan sonra toprak kokusu,
Sabırsız nabız açmamış tomurcukların
Yeşil bir ışık, Sardunya
Sen yürürsün…
Çiçeklenir kaldırımlar

Aşkın ilkbaharı,
Yüzen pamuk bulutlar
Telaşsız öten kuşlar
Eller, saçlar, susuşlar,
Bir çayın buharı,
Akşamüstü pencereye düşen eğik güneş,
Rüzgârda savrulan ince bir etek sesi…

Yaz,
Meyvelerin ağır kokusu.
Büyür geceler
Konuşmaya başlar ten
Ay, gümüş bir mendil
Dalgaların kıyıya tekrarı
Uzakta vapur sesi…
Dönüşür ayrıntısına sevmenin
Yasemin kokulu geceler.
Toplanmış alnın sessizliğinde

Sonra sonbahar
İner aşkın üzerine.
Yavaşça, ürkütmeden.
Kalınlaşır sesler,
Kahkahalarda birikir düşünce
Sonbahar aşkı eksiltmez…
Derinleşir.
Sevmenin gerçek hâli
Kalışın mevsimi.

Pencerelerde rutin yağmur sesi,
Masada unutulmuş bir kitap,
Ilık kahve fincanları,
Akşamın erkenden çökmesi…
İçli renge boyar sevgiyi.
Mevsim kaybeder,
Yaprak döker, kararır,
Kökler derine gider sessizce.

Kışa gelince…
En sadık yüzüdür kış.
Şehrin sesi kısılır karda
İçine gömülür beyaz düşünce
Tipinin savurduğu karanlık
Birinin “buradayım” demesi
Yeniden kurulur evren.

Kış aşkı gösterişsizdir.
Çok konuşmaz.
Eller ceplerde arayışta,
Sıcak bir çorba.
Susarken çıkan nefes buharında,
Buğunun üstüne yazılan isimler…
Kış gecelerinde anlaşılır en çok…
Hangi kalbin yanında
Çözülüp yumuşadığını…

Döner mevsimler
Tekrar gelir ilkbahar
Ağaçlar açar çiçek,
Yeniden parlar deniz.
Her aşkın içinde
Taşır bütün mevsimleri.
Birini severken aynı anda
Çiçek açar, terler, solar ve üşür kalbi.

28.10.2009