Gece omuzlarıma çökerken
başımı yasladığım her boşlukta
izlerin konuşuyor benden önce,
ben sustukça içimde bir şey bağırıyor.
Sessizlik ağır bir yük gibi
kapımı çalan hatıralarla dolu,
duymamayı seçiyorum
ama kalbim hep aynı yerde takılı.
Keşke zaman çözülse içimden,
yüzün silinse anıların arasından,
ne bir başlangıç kalsa geriye
ne de sonun o derin yankısı.
Kendime ait bir dünya kuruyorum
adının hiç geçmediği,
yolların seni getirmediği,
gökyüzünün bile seni tanımadığı.
Uykular derin, dönüşsüz olsa
hiçbir şey geri dönmese sabaha,
ve gün doğarken içimde
ilk kez hafif bir boşluk kalsa.
Kayıt Tarihi : 5.05.2026 14:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
