Sessizliği Seçtim Şiiri - Mustafa Alp

kalbimi yoran bunca kirlilikten sonra
yorgunluklarıma sarılıp sessizliği seçtim ben.
ne bağırdım ne çağırdım,
bir kenara çekilip içime çöktüm usul usul.

gözüm gördü çok şeyi,
dilim varmadı söylemeye.
dost sandığım yüzler,
yabancı çıktı en zor günde.

insan dediğin iki çift lafla
yıkarmış meğer insanı.
bir selamı çok görenler
sırtımdan vurdu yarayı.

ben kimseye eğmedim başımı,
kimsenin ekmeğinde gözüm olmadı.
ama gönül işte.
kırılınca sesi çıkmıyor,
sadece derinden kanıyor.

yoruldum be kardeşim,
temiz kalmaya çalışmaktan yoruldum.
doğru durayım dedikçe
eğriye çarptım.

bir sıcak söz bekledim,
soğuk yüz gördüm.
bir omuz istedim,
koca bir yalnızlık buldum.

şimdi kimseye sitemim yok derim,
ama geceleri içim sızlar.
kalbim kendi kendine konuşur,
bu kadar yük fazla sana der.

ben de sarılırım yorgunluklarıma,
bir eski dost gibi.
sessizlik olur yoldaşım,
kendi içimde dinlenirim.

belki bir gün temiz bir sabah doğar,
belki kir tutmaz gönlüm yeniden.
ama şimdilik.
kalbimi yoran bunca kirlilikten sonra
yorgunluklarıma sarılıp
sessizliği seçtim ben.

Mustafa Alp
16/02/2026 16.00