Sessizce giden Şiiri - Hakan Dağlı 2

Artık vakit dolmuşsa geceden yana,
Bir yol düşer kalbin en kuytu limanına.
Ne adın geçer o son vedalarda,
Ne de bir ses kalır ardında, bana.

Bir gölge gibi çekilirsin içimden,
Ne rüzgâr anlar, ne deniz bu gidişi
Bir ben bakarım kararan ufuklara,
Bir ben eksilirim her geçen günden.

Ne ilk ayrılık bu, ne son bekleyiş,
İnsan alışır sanır… ama bitmezmiş.
Giden susunca büyür boşluk içimde,
Kalan konuşsa da kimse duymazmış.

Bilmez ki yüreğim hâlâ o yolda,
Dönersin diye bekler her akşamda.
Oysa gidenler çoktan vazgeçmiştir,
Kalanın kalbi yanar hep aynı anda.