Sessiz Yolculuk Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZ YOLCULUK
Bir sabah vakti sis inerken ovalara,
Sessizce düşeceğim eski yollara.
Rüzgâr omzuma hüzün bıraksa bile,
Adını taşıyacağım uzak diyarlara.

Gözlerim dalıp gidecek boş ufuklara,
Bir kuş gibi yalnız konacağım akşamlara.
Ne bir ses duyacağım içimde senden başka,
Ne de unutuş uğrayacak hatıralara.

Gece büyürken yıldızsız semalarda,
Yürüyeceğim kırılmış düşler arasında.
Ellerim üşüyecek sensizliğin soğuğunda,
Kalbim seni arayacak her duada.

Ve bir gün kavuşursam o suskun bahara,
Bir demet umut bırakacağım yollarına.
Belki zaman yorulur da diner ayrılık,
Ben yine düşerim gözlerinin kıyılarına.

Yücel ÖZKÜ
15 Mayıs 2026/11:35