SESSİZ ÇAĞ
Ne içimizi ısıtan bir sevinç kaldı
Ne de sabaha çıkan bir umut.
Herkes bir şeyler anlatıyor ama
Kimsenin sesi gerçekten duyulmuyor.
Kalabalık caddelerden geçiyoruz
Yüzümüz birbirine değmeden.
Bir tebessüm bile artık
Eski bir alışkanlık gibi uzak.
Akşam oluyor ansızın,
Camlara yorgunluk çöküyor.
İnsan en çok da böyle zamanlarda
Kendi içine yeniliyor.
Gökyüzü susuyor şehrin üstünde,
Işıklar yanıyor birer birer.
Ve herkes biraz eksik dönüyor eve,
Kimse fark etmese de.
Yücel ÖZKÜ
26 Mayıs 2026/13:03
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 20:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!