Sensizlik Şiiri - Cem Eyüboğlu

SENSİZLİK

Sensizlik, adını koyamadığım bir boşluk,
İçimde yankılanan sessiz bir çığlık.
Kalabalıkların ortasında bile yalnızım,
Çünkü sen yoksun… ve her şey eksik artık.

Bir sandalye boş kalır sofralarda,
Bir fincan kahve yarım içilir.
Gülüşler bile yarım kalır dudaklarımda,
Çünkü seninle tamamlanırdı her şey, bilirdim.

Sokaklar seni hatırlatır bana,
Adımlarım hep sana çıkar gibi.
Bir köşe başında durup bakarım,
Belki gelirsin diye… hâlâ aynı gibi.

Zaman geçer derler, geçer mi gerçekten?
Saatler ilerler ama anılar kalır.
Her dakika biraz daha derine iner,
Sensizlik, içimde büyüyen bir yaradır.

Geceler en çok seni anlatır bana,
Uyku bile uğramaz gözlerime.
Yıldızlara sorarım seni, cevap vermezler,
Sadece sessizlik düşer üzerime.

Bir zamanlar “biz” vardı bu dünyada,
Şimdi sadece “ben” kaldım geriye.
O da eksik, o da yarım aslında,
Çünkü sen gittin… kendimi de götürdün benimle.

Rüzgâr eser, saçlarımı dağıtır,
Senin dokunuşun gibi değildir ama.
Hiçbir şey senin yerini tutmaz,
Hiçbir mevsim senin kadar bahar olamaz bana.

Sensizlik, bir alışkanlık değildir,
Ne zaman geçer ne de hafifler.
İnsan en çok sevdiğinde öğrenir,
Yokluğun en ağır yük olduğunu derler.

Belki bir gün unuturum diye düşündüm,
Ama hatıralar inadına canlı kaldı.
Kalbim seni bırakmayı öğrenemedi,
Adın hâlâ en derin yerimde saklı.

Ve şimdi anlıyorum;
Sensizlik sadece yokluğun değil,
Seninle kurduğum bütün hayallerin
Yavaş yavaş susmasıymış meğer.

İ