Sensin Aklımda Kalan Şiiri - Kasım Kobakçı

Demire doğru yürür er, yorgun, pusulasız.
Bekçisiyim ben, fırınlardaki ateşlerin,
Eritir benliğimi, içime düşen demir,
Sensin aklımda kalan, bükülmez tek düşünce.
*
Çeliğe doğru yürür can, bitkin, korumasız.
Ustasıyım ben, makinedeki dişlilerin,
Parçalar gecemizi, içime sızan ayaz,
Sensin ruhumda kalan, soğuyan tek düşünce.
*
Ateşe doğru yürür kul, sessiz, kelepçesiz.
Esiriyim ben, tezgahlardaki çeliklerin,
Aşındırır ömrümü, içime giren bıçak,
Sensin zihnimde kalan, kanayan tek düşünce.
*
Paslara doğru yürür fert, yalnız, barınmasız.
Kökleriyim ben, topraklardaki metallerin,
Parçalar duvarımı, içime sinen bu pas,
Sensin ufkumda kalan, kararan tek düşünce.
*
Çarklara doğru yürür kol, güçsüz, savunmasız.
Sesleriyim ben, demir yoldaki vagonların,
Yorarak bedenimi, içime vuran çekiç,
Sensin göğsümde kalan, çakılan tek düşünce.
*
Zırhlara doğru yürür bey, hissiz, bahanesiz.
Tınısıyım ben, uzayıp giden zincirlerin,
Delerek şakakları, içime düşen çelik,
Sensin kanımda kalan, dolaşan tek düşünce.
*
Aleve doğru yürür baş, dipsiz, tutanaksız.
Nefesiyim ben, alevlerdeki külçelerin,
Tırmalar duyuları, içime yağan bakır,
Sensin dilimde kalan, beliren tek düşünce.
*
Mızrağa doğru yürür nefer, yorgun, silahsız.
Tozuyum ben de, parçalanan o silahların,
Eritir irademi, içime sızan kurşun,
Sensin nabzımda kalan, çırpınan tek düşünce.
*
Raylara doğru yürür gövde, solgun, kimsesiz.
Çivisiyim ben, sarsılıp duran demirlerin,
Parçalar umutları, içime çöken maden,
Sensin sırtımda kalan, kasılan tek düşünce.
*
Keskiye doğru yürür mermer, ıssız, bedelsiz.
Kalıbıyım ben, dökülüp duran metallerin,
Yıpratır yüreğimi, içime çakılan mil,
Sensin özümde kalan, tutuşan tek düşünce.