Sensemek Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Ruhumda bir ukde, dilimde nâle,
Gark oldu bu gönlüm sonsuz melâle.
Mecnun’u düşüren o kor misâle,
Düştüm ki muradım seni sensemek.

Lâ-mekân içinde kaldım bî-karar,
Hasretin cellâdı kalbimi yarar.
Gözlerim her yerde bir nişân arar,
Tek teselli artık seni sensemek.

Sahrâ-yı dehr içre bittâb kaldım,
Vahşet-i firâkla hayâle daldım.
Bir kuru nefesi ganimet saydım,
Zordur serabına böyle susamak.

Gözümden fer gider, süzülür ziya,
Bu nasıl azaptır, nasıl bir rüya?
Mücella bir ayna sanki şu dünya,
Gönül payına düşen yegâne damla.

Onsuzluk gazabı bir zehr-i katil,
Bu hicran yüküne dayanmaz akil.
Deryalar bendedir, lakin ne kabil?
Kuruyan ruhuma lütf-u bakî bir damla.