Senin Sessizliğinde Şiiri - Seyrani Göl

Sesin yok,
ama yokluğun
ruhumda derin bir yankıya dönüşüyor,
boşlukta asılı bir tüy gibi değil artık
bir ağırlık gibi çökerken içime,
bedenimde senden kalma eski bir acı
usulca yeniden uyanıyor.

Adımlarım,
senin gölgenin dehlizlerinde kayboluyor;
kendi suretime değil,
eksilmiş bir ihtimale yürür gibiyim
her dönüşte biraz daha yabancılaşarak.

Bir sokak lambasının altında
donmuş bir yalnızlık gibisin;
ışığı var ama ısıtmıyor,
gösteriyor ama dokunmayı bilmiyor.

Biliyorum,
aynı gökyüzüne bakıyoruz;
ama yıldızlar
senin içinden başka bir hikâye söylüyor,
benim içimde başka bir yarayı büyütüyor.
Aynı gecede
iki ayrı sessizlik dolaşıyor damarlarımızda.

Belki de hayat,
suskunlukta eşzamanlı yaraları taşımak,
aynı karanlıkta
birbirini hiç bulamamakmış.

Ve zaman,
iki kıyısı birbirine değmeyen bir nehir gibi akıyor;
sen bir yakasında unutmayı öğreniyorsun,
ben diğerinde hatırlamanın yüküyle büyüyorum.

Bir mektup yazılmamış hâliyle kalıyor içimde,
harfleri dökülmemiş bir özlem gibi
dilimin ucunda yanıyor.

Ne sen tamamen gittin,
ne ben tamamen kaldım;
arasında sıkışmış bir “belki”
bizi sürekli yarım bırakıyor.

Ve aşk,
dokunulmayan ama hep hissedilen
hiçbir yere varmayan bir gölge yürüyüşü gibi,
sessizlikte büyüyen bir çiçekmiş.

Ve ben artık anlıyorum:
bazı sevgiler yaşanmak için değil,
içimizde yankılanıp
bizi bize çevirmek için varmış.
S.GÖL