Seni sevdim.
Bunu sana hiç söylemedim.
Çünkü bazı sevgiler, sahip olunca değil,
içinde taşıdıkça gerçek oluyor.
Ben seni,
varacağıma inandığım bir yol sanmıştım;
meğer içimde kabullenmeyi öğreten uzun bir yürüyüşe çıkmışım.
Sen gülerken,
dünyanın bir anlamı var sanıyordum.
Meğer anlam,
yalnızca senin yüzüne düşen bir ışıktan ibaretmiş.
Senden sonra
şehir aynı kaldı.
Aynı kaldırımlar,
aynı gökyüzü,
aynı akşam güneşi...
Değişen yalnızca
yürürken içimde taşıdığım bendim.
Seni özlemek,
sana kavuşmayı beklemek değil artık.
Yokluğunu,
hayatın değişmeyen gerçeği gibi
sessizce kabul etmek.
Belki de seni en çok
vazgeçtiğim gün sevdim.
Bazen
kavuştuğuma değil,
içimde yaşatmayı seçtiğime
ait olduğumu anladım.
Şimdi sabahları
güneş yine aynı pencereden doğuyor.
Ben perdeyi açıyorum,
ama seni değil,
kendimde kalan sessizliği karşılıyorum.
Ve hayat,
hiçbir şeyi açıklamadan
akmaya devam ediyor.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 25.06.2026 21:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!