Fesleğen Kokulu Gülüşler

FESLEĞEN KOKULU GÜLÜŞLER

Denizin hafızasına düşmüş
Bir kuş gölgesiydi kalbim,
Bir anlığına kararan,
Sonra kendini yeniden suya bırakan.

Fesleğen kokulu gülüşlerinle,
Girmiştin dünyama.
Kuraklığa uzun süre direnmiş bir toprağın
İlk yağmuru duyduğu anda
Göğe açılan fideler gibi
Kendiliğinden açıldı içim sana.

Şimdi hangi yana baksam
Yokluğunun bıraktığı ince çatlaklar.
Bir duvarın içinden sökülmüş çivilerin izi,
Bir kitabın arasına sıkıştırılmış
Kurumuş bir çiçeğin tozu,
Eksik ve suskun.

Zaman görünmez bir hırsız,
Masaların ahşabından sesini,
Perdelerden gölgeni,
Odalardan sıcaklığını,
Senden kalan ne varsa
Sessizce geri aldı kıyılarımdan.

Ne çok sevdim seni ben.
Kırılmış aynalarda çoğalan yüzüm kadar,
Geceye geç kalmış tren sirenleri kadar,
Denizin dibine çöken çıpaların sessizliği kadar.
Hıçkırıklarıma rağmen.

Sen giderken, ufkun kenarından silinen
Bir kıta gibi çekildin gözlerimden.
Ben arkana bakarken
Gölgen uzadı.
Önce sokağın sonuna,
Sonra yılların ötesine,
Sonra adının yankılandığı bütün boşluklara.

Şimdi içimde,
Kıyıya vurup geri dönemeyen dalgalar,
Çatlamış bir saatin içinde biriken akşamlar,
Adını söylemeye çalışan
Yaralı kuş sesleri var.

Bak,
Ben hâlâ
Kalbimin en sessiz yerinde
Fesleğen kokulu gülüşlerinin
Açık bıraktığı pencereyi kapatamadım.

04.12.1999