Seni Görmeden Önce Şiiri - Ali Fırat Dicle

SENİ GÖRMEDEN ÖNCE

Denizin hafızasına düşmüş
Bir kuş gölgesiydi kalbim,
Bir anlığına kararan,
Sonra kendini yeniden suya bırakan.

Seni görmeden önce
içimdeki bütün nehirler
haritalardan silinmişti.

Rüzgâr, terk edilmiş istasyonların
Paslı banklarında uyuyan eski bir yalnızlık.
Günler, kendi kabuğuna çekilmiş
Bir salyangoz gibi
iz bırakmadan geçiyordu üzerimden.

Sonra sen geldin.
Fesleğen kokulu gülüşlerinle.
Kuraklığa uzun süre direnmiş bir toprağın
İlk yağmuru duyduğu anda
Göğe açılması gibi açıldı içim.

Oysa şimdi,
Hangi yana baksam
Yokluğunun bıraktığı ince çatlaklar.
Bir duvarın içinden sökülmüş çivilerin yeri,
Bir kitabın arasından çıkarılmış
Kurumuş çiçeğin İzi gibi,
Eksik ve suskun.

Hangi yana dönsem
Arkanda bıraktığın masum izler
Çoktan dinmiş bir yağmurun ardından
Toprağın içinde kalan serinlik gibi.

Zaman ise sen gittikten sonra,
Eşyaların içindeki anlamı
Yavaşça boşaltan görünmez bir hırsız;
Masaların ahşabından sesini,
Perdelerden gölgeni,
Odalardan sıcaklığını,
Senden kalan ne varsa
Sessizce geri aldı kıyılarımdan.

Ne çok sevdim seni ben.
Kırılmış aynalarda çoğalan yüzüm kadar,
Geceye geç kalmış tren sirenleri kadar,
Denizin dibine çöken çıpaların sessizliği kadar.
Hıçkırıklarıma rağmen.

Sen giderken, ufkun kenarından silinen
Bir kıta gibi çekildin gözlerimden.
Ben arkana bakarken
gölgen uzadı.
Önce sokağın sonuna,
sonra yılların ötesine,
sonra adının yankılandığı bütün boşluklara.

İstedim ki gölgen
Ömrümün duvarlarında kalan son ışık olsun.
Ama sen de biliyorsun
Işık en çok terk ettiği yeri karanlıkta bırakır.

Şimdi içimde,
Kıyıya vurup geri dönemeyen dalgalar,
Çatlamış bir saatin içinde biriken akşamlar,
Adını söylemeye çalışan
yaralı kuş sesleri var.

Bak,
Ama ben hâlâ
Kalbimin en sessiz yerinde
Fesleğen kokulu gülüşlerinin
Açık bıraktığı pencereyi kapatamadım.

04.12.1999