Seni düşünürken Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Senin adını söyleyince

bir şey oluyor içimde.

Bir nar çatlıyor mesela,
bir kuş yönünü değiştiriyor gökyüzünde,
bir akşamüstü
ansızın kırmızıya dönüyor.

Sanki dünya,
senin varlığını öğrendiği günden beri
eski dünya değil.

Ben de değilim.

Çünkü insan,
bazı insanlara rastlamaz;
onlarda kendini bulur.

Sende buldum.

Bir bakışın vardı.

Uzun sürmezdi belki,
ama günlerce kalırdı üzerimde.

Bir gülüşün vardı.

Bir şehrin bütün ışıkları
aynı anda yanmış gibi.

Ve ben,
hiç bilmediğim bir dilde
sana doğru konuşmaya başlardım.

Sen yanımdayken

ellerim başka,
sesim başka,
hatta yalnızlığım bile başka olurdu.

Sanki kalbim,
yıllardır beklediği mevsimi
nihayet bulmuş bir ağaçtı.

Dallarım sana doğru büyürdü.

Bunu kimse bilmezdi.

Aşk biraz da gizli bir bahçedir zaten.

İnsan en güzel çiçeklerini
orada saklar.

Sen geldin.

İçimdeki bütün eksik harfler
yerine oturdu.

Yarım kalan cümleler tamamlandı.

Ve ben ilk kez
bir insanın varlığıyla
bu kadar çoğaldım.

Bazen yüzüne bakarken

zamanın durduğunu sanırdım.

Saatler çalışırdı belki,
şehir kalabalık olurdu,
insanlar gelip geçerdi,

ama dünya,
gözlerinin çevresinde dönüyor gibi gelirdi bana.

Ne tuhaf.

Bir insanın varlığı,
bir ömre nasıl bu kadar sığabilir?

Nasıl olur da bir ses,
bir kalbin bütün dağınıklığını toplar?

Nasıl olur da bir gülüş,
insana yeniden yaşamayı öğretir?

Oluyormuş.

Seninle öğrendim.

Şimdi ne zaman seni düşünsem,

içimde uzun bir bahar açıyor.

Çiçeklerin adını bilmiyorum,
kuşların hangi ülkeden geldiğini de.

Ama biliyorum:

Bir insanı sevmek,
bazen bir ömürden daha büyük bir şeydir.

Ve ben,

sana bakarken değil yalnız,

seni düşünürken bile

yeniden âşık oluyorum.