Seni Buldum Şiiri - Dr Yusuf Polat

Heveslerimi gecenin uçurumlarına bıraktım,
Bir gölge büyüdü içimde, adını koyamadım.
Düş dedim, hayal dedim, hatıra dedim sustu;
Karanlığın kalbinde senin gül yüzünü buldum.

Dolunay göğün alnına vurulmuş bir mühür,
Ben kendi içimde kaybolmuş bir sürgün.
Bir an yüzün değince gecenin aynasına;
Sonrasında bütün ışıklarda gülüşünü buldum.

Bulutlar geçti üstümden ağırlığını dökmeden
Rüzgârlar konuştu benimle, sırrını açmadan.
Yağmurun tek damlasında bir deniz saklıydı;
Her damlanın derinliğinde gözyaşını buldum.

Gün battı; dünya yükünü sırtımdan indirdi.
Şafak söktü; umut sanki yeniden doğdu.
Bir yudum su içtim, denizler geldi aklıma.
Sonsuzluğun kıyısında ayak izlerini buldum

Dualarımı gecenin en tenha yerine koydum,
Secdelerde eksildim, eksildikçe çoğaldım.
Çilenin taş duvarından bir pencere açıldı;
Sabrın sessiz ışığında senin şükrünü buldum.

Nehirler aktı gitti, dertlerimi sürükleyip,
Yaralarım konuştu benden önce büyüyüp.
Gözlerin bir hakikatti, kelimeleri de aşan;
Yetmeyen sözde gözlerinin kelamını buldum

Ne bulutta, ne yağmurda, ne de yıldızda;
Ne geçen zamanda, ne bekleyen nefeste...
Meğer aradığım uzaklarda değilmiş;
Kalbin Hakk’a yöneldiği yerde seni buldum