Seni Beklemek Şiiri - Zeynep Ceylan

Seni beklemek...
Zamanın nabzını tutmak gibiydi avuçlarımda.
Her gün eksilerek,
Her gece biraz daha kendime sığınarak.
Gözlerimi yollardan çekmedim hiç,

Hani bir mucize olur da,
Adımların kapımın eşiğinde yankılanır diye.
Ama rüzgâr bile yabancılaştı pencereme,
Kuşlar sustu,
Şehir çoktan uyudu.

Ve ben,
O devasa boşluğun ortasında,
Bir mumun eriyip bitişi gibi izledim kendimi.
"Umudum" diyordum ya hani,
O incecik ip,

Meğer benim hayata tutunduğum tek bağmış.
Yavaş yavaş koptu o bağ.
Önce sesin silindi hafızamın kuytu köşelerinden,
Sonra hayalin puslandı.

En son...
En son umudum bitti.
Bittiği an anladım ki,
Beklemek seni geri getirmeyecekmiş.
Sadece beni benden götürmüş.
Şimdi içimde ne bir sitem var, ne de bir çağrı.
Sadece o koca, dipsiz sessizlik.
Yoruldum artık,

Kendimi senin yokluğunda avutmaktan.
Umudum bittiği gün,
Ben de o beklediğim kapıyı
Yavaşça,
Kendi üzerime kapattım.