Seni arayan kadın Şiiri - Arzu Uschi

Gecenin ağırlığını omzuma alıp çıktım yola,
İçimde ağır bir özlem, susmayan bir sızıyla… haykırıyorum kimse duymuyor...
Adını rüzgâra sordum, cevap vermedi,
Yıldızlara baktım, hepsi senden kaçtı sanki...
Aşk dedikleri bu muydu?
bilmem, bilmem...
Kalbim her atışta biraz daha eksiliyor senden...
Sevda diye büyüttüğüm o yangın,
Şimdi küllerinden bile canımı yakıyor....
Acıyor ...
Her sokakta seni aradım,
Her yüzde sen varsın sandım...
Bir gölgeye sarıldım belki de,
Ama sen…
hiçbir yerde değildin... Yoksun...
Haykırdım gecenin ortasında adını,
Sesim duvarlara çarpıp geri döndü bana...
Yankı yapıyor ...
Kimse duymadı, kimse bilmedi,
İçimde kopan o sessiz fırtınayı...
Yinede hep gülümsedim ...
Gözyaşlarımı sakladım onların arkasına..
Bir hayal kurmuştum seninle,
Gözlerimde büyüyen, içimde yeşeren…
Ama sen, sen ...
en güzel yerinden kırdın onu,
En derin yerime sapladın o yarayı.
Şimdi bir kadın var burada,
Gülüşü yarım, kalbi eksik…
Ama hâlâ seni arayan ve seni seven..
Ve her seferinde kendini kaybeden.
Bil ki…
Bu şehirde bir kadın var hâlâ,
Adını fısıldayan rüzgârlara,
Ve seni…
Her şeyde, her yerde, delicesine arayan... Seni ...