Seni Anlatmalarım Şiiri - Metin Ören

Ama daha çok seni anlatmak istemem;
belki de en büyük savaşımdı kendimle.
Henüz emeklemeye başladığım
ve hep düştüğüm tozlu yollarımda,
nice zaferlerimi umut edip hatırama sermiştim.

Kimi zaman İran Pasajı’ndaki cümbüşü yakalar,
nakış nakış kokan, sakalı terleyen kilimlerde gezinirdim.
Sonra bitimsiz kalp atışlarımı,
limana hızlı varan bir martı gibi hep ramak kala yaşardım.
Kimi zaman karaya ayak basmaya,
kimi zamansa yüreğine yuva yapmaya…

Sabır döşediğim, korkudan uzak
ve rüzgârı hesap eden her düşüm sana uzak kalmıyor muydu?
Evet, belki de en büyük kavgaydı bu;
düşüncesi bile beni sarıp sarmalayan bir kaygı.

Bir kirpi misali,
tehlikeyi sezdiğim an küçülürdüm,
gözlerini mesken etmiş ufuklarımda.
Gün yüzlü gülüşlerim ise
bir soluk kalayı yaşardı
hep tan atımlarımda.

Çok sıkılmıştım oysa ki;
bana gelmeyen anları
anbean beklerken,
takvimsiz öğünlerimde.

Belki de payıma düşen
her günü bu uğurla karşılamaktı.
Acıları peynir, ekmek niyetine soframa sermiştim
sisli günlerimde.
Ve geriye,
tekrar tekrar bir düğüm misali kalakalıyordum.

Her hâlimle insanlık kadar eskiyordum,
çağı yakalamaya çalışırken.
Ne mağara resimleri ne Gordion düğümleri ne de duvar figürleri
beni anlatabiliyordu;
seni anlatamadığım Sümer öncesi belleğimde.

Her yitişimde,
arda kalan solgun yüzünle
seni düşleyebilmek
ne bitimsiz bir işkenceydi…

Zaman geçtikçe küfleniyor,
ipler eskiyor, lifler dağılıyordu.
Kalmak istemem;
her gidişe daha inatçı bir miras bırakıyordu yarınlarımda.

Zamanın sonsuzluğunda
birer iz bırakan
sadece bir tılsımdım.
Ne bir ad,
ne bir hikâye,
ne de vakti gelmemiş
ve gelmeyecek gitmeler…