Seneler Şiiri - Fatma Soylu

Kimi gün bir duman, kimi gün bir kor
‎Gideni gelmeye eylemişler zor
‎Bana değil, gidip şu saça bir sor
‎Nasıl aklar düşmüş, bilir seneler.
‎
‎Bırak kalsın mazi, sorma halimi
‎Yükledim sırtıma bunca zalimi
‎Hangi yel kopardı yeşil dalımı?
‎Savrulup giderken, eler seneler.
‎
‎Gelip de çattığında veda günü
‎Eskimiş bir hırka sayarsın teni
‎Bir meçhul gurbete sürerken beni
‎Ardımda hıçkırıp, meler seneler.
‎
‎Güneş doğsa bile ufkum karalı,
‎Yüreğim kaç yerden, derin yaralı,
‎Gurbet ile sıla, baştan sıralı,
‎İçimi sessizce, deler seneler.
‎
‎Sırtımı döndüğüm dağlar yıkıldı
‎Boynuma pranga, dertler takıldı
‎Bir taze fidandım, canım yakıldı
‎Ruhu bedeninden, böler seneler.
‎
‎Eski bir türkünün kırık sesiyim
‎Bilmem ki ben sevdiğimin nesiyim
‎Mihnet sahrasının bitmez yasıyım
‎Toprağa karışıp dolar seneler.
‎
‎