Senden Sonra... Şiiri - Özgen Öz

Senden sonra
dünyanın bütün saatleri doğruyu gösteriyor
ama ben hiçbirine inanmıyorum.
Çünkü seninle geçen birkaç dakikanın
hangi takvimde saklandığını
kimse bana söylemedi.
Bir insanın yokluğu
böyle mi büyür?
Önce bir sandalyenin boşluğunda başlıyor,
sonra bir fincanın kenarına siniyor,
en sonunda insanın kendi sesini
kendisine yabancılaştırıyor.
Sen gittin.
Ben evde hiçbir şeyi değiştirmedim.
Çünkü bazı eşyalar
birini beklemez;
birinin dönmeyeceğini bilerek
beklemenin biçimine dönüşür.
Penceremi açık bıraktım.
Dışarıdan şehir girdi içeri.
Bir siren sesi,
uzakta kapanan bir kapı,
geceye yetişememiş bir ayak sesi…
Hepsi senden bir şey taşıyor sandım.
Meğer insan özlediği kişiyi
dünyanın her yerine dağıtıyormuş.
Seni gökyüzünde aramadım.
Gökyüzü fazla büyük geldi bana.
Seni bir çocuğun
uyumadan önce annesine söyleyemediği cümlede buldum.
Bir adamın
cebinde buruşturduğu eski bir bilette…
Bir kadının
aynaya bakıp yüzünü değil,
geçmişini düzeltmeye çalışmasında…
Sonra anladım:
Biz birbirimize kavuşmamış olabiliriz
ama birbirimizin hayatında
çoktan bir sonuç doğurmuşuz.
Sen bende
bir daha eskisi gibi düşünemeyeceğim
bir yer bıraktın.
Ben sende
belki de adını hiç koymayacağın
küçük bir sarsıntı…
Ne güzel.
Ne acı.
İnsan bazen sevdiğine dokunamıyor
ama onun kaderine
bir kelime kadar yaklaşıyor.
Ben senden bir ömür istemedim.
Bir ömrün içine sığmayacak kadar
büyük bir şey istedim:
Beni hatırladığında
kalbinin bir anlığına
kendisine yabancılaşmasını…
“Ben bu adamı neden unutamadım?”
diye sormanı değil.
“Ben onun yanında
neden kendimden başka biri olmuştum?”
diye susmanı…
Çünkü ben seni
sana sahip olmak için sevmedim.
Seni,
içinde kimsenin göremediği
o tuhaf ülkeye sahip çıkabildiğin için sevdim.
Orada hiçbirimizin adı yok.
Orada geçmişimiz de yok.
Orada sen,
sadece sensin.
Ben de
seni seven biri değilim.
Belki yalnızca
o ülkenin sınırında oturup
uzaktan ışıklarını seyreden biriyim.
Ve olur da bir gün
hiç beklemediğin bir anda
içinden anlamsız bir huzur geçerse…
Sakın nedenini arama.
Belki ben o sırada
seni düşünmüyorum bile.
Belki yalnızca
dünyanın bir yerinde
iki insanın birbirine değmeden de
birbirinin hayatını değiştirebildiğini
hatırlıyorum.
Sonra başımı kaldırıp
kendi hayatıma devam ediyorum.
Çünkü bazı insanlar
kavuşmak için değil,
insanın içinde
bir daha asla kapanmayacak
bir gökyüzü açmak için gelir.