Sende hiçmi vijdan yok be kitapsız

Sende Hiç Mi Vicdan Yok Be Kitapsız

Gözümün içine baka baka yalanlar dizdin sıraladın,
Ben sana dünyaları verirken, sen beni bir kalemde harcadın.
Hangi kapıya varayım, kime dert yanayım bilmiyorum,
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

O kadar yılın hatırı vardı, o kadar yaşanmışlığın izi,
Nasıl bir çırpıda silip attın, nasıl hiçe saydın bizi?
Gece olup da başını yastığa koyduğunda hiç mi sızlamadı için?
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

Sana inanıp yola çıktığım o günlere yazıklar olsun,
Ben senin derdinle yanarken, sen başkasına bahar olmuşsun.
İçimdeki masum adamı kendi ellerinle öldürdün de gittin,
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

Ne bir veda ettin adam gibi, ne bir sebep sundun giderken,
Arkamdan vurup geçmeyi yakıştırdın kendine hiç utanmadan.
Şimdi hangi yüzde arayayım senin o eski gülüşünü?
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

Bir gün olsun kapıma gelip "Ne haldesin?" demedin,
Beni bu dertle baş başa bıraktın da bir kerecik dönüp bakmadın.
Ömrümden çaldığın o güzel günlerin hesabını kim verecek?
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

Bundan sonra adın geçse dilimde, kurusun o dilim,
Sana bir daha umut bağlarsam, kırılsın bu tutmayan elim.
Ben bu yükle de yaşarım ama sen bu ahla nereye gideceksin?
Söylesene, sende hiç mi vicdan yok be kitapsız?

***

Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2024
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.