Sende Gittin Herkes Gibi

Sende Gittin Herkes Gibi

Bir gün ansızın sustun…
Sanki içimde duran bütün mevsimler öldü.
Oysa ben seni,
Bir ömür boyu sürer sandığım duaların içine saklamıştım.

Şimdi odamda eksik bir şey var;
Çünkü insan en çok
“Kalırım” diyen gidince yoruluyor galiba…
Bir zaman ellerimde bahar gibi açardın,
Bir gülüşünle benim gecelerimi yakardın.
Şimdi adın geçince içim sızlıyor derinden,
Çünkü sende gittin işte herkes gibi birden.

Hani demiştin ya;
“Ne olursa olsun bırakmam seni…”
İşte insan en çok da
Tutulmayan sözlerin mezarında ağlıyor.
Birlikte güldüğümüz sokaklardan geçemiyorum artık,

Sana kızamıyorum…
Çünkü insan en derin yarasını
En sevdiği yerden alıyor.
Ve sen,
Benim en güzel yerimdin.
Şimdi herkes “zamanla geçer” diyor.

Kimse bilmiyor;
Bazı acılar geçmez,
Sadece insan susmayı öğrenir.
Şimdi geceler uzun, sabahların tadı yok,
Kalbimde büyüttüğüm o güzel adam/Kadın da yok.
Bir tek hatıran kaldı içimde
Sende gittin sonunda herkes Gibi

Ve şimdi içimde koca bir boşluk var;
Ne gelen doldurabiliyor,
Ne giden geri getirebiliyor seni.
Çünkü bazı insanlar giderken
Sadece kendini değil,
İçindeki yaşama sevincini de götürüyor.

Sende gittin işte…
Herkes gibi.
Ama hiç kimse
Senin bıraktığın kadar karanlıkta bırakmadı Beni
SENDE GİTTİN HERKES GİBİ