Babamın Sessizliği Şiiri - Moonster Şiir

“Babamın Sessizliği”

Bir adam tanıdım ben…
Ellerinde nasır, gözlerinde yorgun bir akşam vardı.
Konuşurken sesi değil,
Sustuğu yerler acıtırdı insanı.
Ve ben küçüktüm daha,
Babaların neden geceleri geç uyuduğunu bilmezdim.
Meğer bazı adamlar
Evlatları rahat uyusun diye
Kendi uykularını feda edermiş yıllarca…

Babam…
Adını söyleyince bile
İçimde kırık bir çocuk ayağa kalkıyor hâlâ.
Çünkü insan büyüse bile
Babasının yanında biraz çocuk kalıyor.

Hatırlıyorum…
Kış gecelerinde elleri buz gibi gelirdi eve.
Annem sessizce çay koyardı önüne,
O ise yorgunluğunu saklamak için
Gülümsemeye çalışırdı bize.
Şimdi düşünüyorum da;
Bir insan ne kadar yorulursa yorulsun
Evladına yük olmamak için
Acısını içine gömermiş meğer.

Ben babamın omuzlarında öğrendim hayatı.
Yüksekten bakmayı değil,
Düşmeden yürümeyi öğretti bana.
“Adam ol,” derdi bazen…
Ama ben sonradan anladım;
Sevdiği için susabilmekmiş çoğu zaman.

Bir gün saçlarında beyazlar gördüm.
Çünkü insan
Babasının yaşlandığını görünce
Kendi çocukluğunun bittiğini anlıyor.

Babam az konuşurdu.
Ama bir bakışı Yeterdi
Ben ne zaman yorulsam
Sırtımı onun sessizliğine yaslardım.
Çünkü bazı insanlar konuşarak değil,
Varlığıyla güven verir insana.

Şimdi büyüdüm baba…
Ama inan,
Hayat dediğin şey sandığım kadar kolay değilmiş.
Senin bir ömür tek başına taşıdığın yükü
Ben birkaç yılda omzumda hissettim.
Ve ilk kez anladım neden geceleri dalıp gittiğini…
Meğer erkekler ağlamayı değil,
İçinde parçalanmayı öğrenirmiş önce.

Biliyor musun baba?
Ben seni en çok
Kendine bir şey almadan
Bize aldığın bayramlıkta…
Aç olduğunu gizleyip
“Ben tokum,” dediğin sofralarda…
Yorgun olduğunu belli etmeden
Sabah yine erkenden çıktığın yollarda…

Şimdi biri bana
“Dünyadaki en güçlü adam kim?” dese,
Hiç düşünmeden seni anlatırım.
Çünkü sen
Zengin değildin belki,
Çok konuşan biri de değildin…
Ama kimseye göstermeden
Kendi ömrünü evlatlarına harcayacak kadar büyük bir yüreğin vardı.

Şimdi anlıyorum…
Bir baba ölünce sadece bir insan gitmiyor.
Bir evin direği,
Bir çocuğun cesareti,
Bir annenin duası,
Bir ailenin sessiz kahramanı gidiyor.
Ve bazı acılar vardır baba…
Toprağa değil,
İnsanın içine gömülüyor.

Eğer bir gün bu şiiri okuyorsan,
Bil ki ben seni
Hiç söyleyemediğim kadar çok sevdim.
Ama bazı sevgiler dile gelmiyor…
Çünkü insan
En derin sevgisini
En çok sustuğu yerde taşıyor.