Annem Melek Oldu Şiiri - Moonster Şiir

“Annem Melek Oldu”

Bir akşam sustu evin bütün ışıkları,
Duvarlarda kaldı sesinin kırıkları.
Bir fincan çay gibi soğudu hatıralar,
Annem melek oldu… sustu bütün baharlar.

Bir mendilin kaldı çekmecemin içinde,
Sanki hâlâ yaşıyorsun evimin bir köşesinde.
Fotoğrafına bakıp sessizce ağlıyorum,
“Anne” deyip gecelere dağılıp kalıyorum.

Ben seni toprağa değil, kalbime gömdüm,
Her yağmur yağışında yeniden çözüldüm.
Gökyüzünde yıldız oldun diye söylediler,
Ben yine de seni aradım boş pencerelerde

Sen gidince ekmek bile tatsız oldu anne,
Çayın demi acı şimdi sensiz her demde.
Bir sofranın eksik yanı oldun usulca,
Bir evin sessizliği çöktü Gecelerime

Saçımı okşayan rüzgâr sensin sanırım,
Her dua edişimde titrer dudaklarım.
Belki cennette bana bakıyorsun şimdi,
Ben hâlâ küçüğüm… sen gideli anne gibi.

Kırıldı içimde çocukluğun aynası,
Sensizlik Kor Ateşleri Düşürdü Canıma
Kimse senin gibi “yavrucuğum” demedi,
Bu dünya bir daha içimi ısıtamadı.

Bir gün gelir diye kapıya baktım uzun uzun,
Belki dönersin diye bekledim her Sabah Kapıda
Ama ölüm dediğin şey ne acı bir perdeymiş,
Bir annenin yokluğu dünyadaki en ağır dertmiş.

Şimdi dualarım göğe yükseliyor sessizce,
Adını her gece saklıyorum kalbimce.
Sen gittin ama Evladın Sensiz Kaldı
Annem melek oldu… ben onsuz büyüyorum