Özleyeceksin Şiiri - Moonster Şiir

Birini kaybetmek değildir bazen özlemek,
Yanındayken bile eksikliğini hissetmektir.
Kalabalık bir sofrada susup sadece
İçinden yalnızca bir kişiyi geçirmektir
İşte gerçek hasret böyle bir şey

Özleyeceksin beni…
Bir akşam güneş batarken ansızın,
Bir çayın buharında,
Bir kitabın arasında unutulmuş kuru bir çiçekte…
Hayat devam edecek belki de
Ama bazı hatıralar benimle tamamlanacak içinde.

Özleyeceksin…
Sana herkes giderken kalan birini
Hatalarını yüzüne vurmak yerine
Yaralarını sarana rastlamak zordur bu hayatta.
İnsan geç fark eder;
Merhamet de sevgidir aslında.

Bir gün yorulacaksın.
Herkesin birbirine benzediğini düşüneceksin belki.
Sahte gülüşlerden, yarım sevgilerden,
“İyiyim” deyip içten içe kahrolan insanlardan…
İşte o zaman beni hatırlayacaksın.
Çünkü ben seni gerçekten özlemiştim

Hatırlıyor musun?
Bazı geceler hiçbir şey konuşmadan
Saatlerce susabilirdik.
Çünkü bazı insanlar yanında sessizliği bile güzelleştirir.
Ben senin yalnızlığına bile arkadaş olmuştum.

Özleyeceksin beni…
Bir yağmur başladığında cam kenarında,
Telefonuna bakıp yazamayınca,
İçinden geçenleri kimseye anlatamayınca…
Çünkü herkes duyar sesini
Ama herkes anlamaz ses tonunu

Belki bir gün bir şarkı çalacak,
Herkes eğlenirken sen uzaklaşacaksın içimden
Bir boşluk oturacak kalbine.
Adını koyamayacaksın önce.
Sonra anlayacaksın…
Bir zamanlar hissettiği huzuru

Özleyeceksin…
Çünkü ben sana sadece sevgiyi değil,
İçtenliğimi bıraktım.
Bir insanın başka bir insan için
Gerçekten iyi olabileceğini gösterdim.

Ve bir gün
Gece yarısı ansızın uyanırsan,
Kalbin sebepsizce ağırlaşırsa,
Gökyüzüne bakıp derin bir nefes alırsan…
Bil ki bir yerde
Seni hâlâ güzel özleyen biri vardır.
Çünkü bazı sevgiler ayrılıkla bitmez.
Sadece iki insanın arasında
Sessiz bir dua olarak yaşamaya devam eder.