Sen Benimsin, Ben Senin Şiiri - Semih Koç

Aylardan ekim, günlerden cuma,
Hatırlarsın ya 'gülüm' demiştim sana.
Çok şaşırdın, sevindin; hüzmesi gözlerinin
Güneş oldu, ısıttı; oldum ben senin.

Kâlû Belâ'da yazmış seni bana Yaradan,
Dilim lâl olsa kalbim geçemez bu yazgıdan.
Bakışınla bir yangın, içimdeki anızdan
Çıkardın ya o an, oldum ben senin.

Allah’ın emri, peygamberin kavliyle
İstemeye seni geldiğimde evine;
Tuz yerine şeker koyup kahveme
İçirdin ya o an, oldum ben senin.

Gülüşünle girdin gönül kapımdan,
Kalbime yürüdün mide yolundan.
Yaptığın pilavın bir tanesinden
Yedirdin ya o an, oldum ben senin.

Sen gelince keyif aldım hayattan,
Sen varsan umudum var yarından.
Ellerimden tutup beni bu yardan
Geçirdin ya o an, oldum ben senin.

Yorulunca otururduk gölgeye,
Biz seninle dağları mı aşmadık?
Yıldızeli'nin köyü, bir odalı Geynik'e
Gelin olup geldin ya, oldum ben senin.

Akşamüstü Çakmak köyüne gelince,
Elektrik kesilmişti bak yine.
Belinde kar, o gün zoru benimle
Aştın ya o an, oldum ben senin.

Yaz başında mantara da giderdik,
Yol boyunda madımağı seçerdik.
Susayınca kurundan su içerdik,
İçtin ya elimden, oldum ben senin.

O günleri unuttum mu sanırsın?
Eksiği yok, fazlası var bilirsin.
Kara kıştan geçip yaza benimle
Çıktın ya o an, oldum ben senin.

Ahu gözlüm, al yazmalım, çiçeğim;
Diyen söyler sevdiğine "böceğim".
Hayrati'yim, süslü kelam edemem,
İçimdeki aşkı gördün sen benim.

Sen benimsin, sen benimsin, ben senin.

Semih Koç (Hayrati)