Hatunu Dinlemedim Şiiri - Semih Koç

Aylardan ağustos, günlerden pazar,
Saatlerce uzandım, akşamı edemedim.
Bahçedeki incire bir an takıldı gözüm;
"Yemekten sonra çıkıp incir alayım" dedim.

Derken yemek uzadı iki dilim lokmadan,
Çevirip yutamadım meyve suyu içmeden.
Biraz da çabuk yedim hevesim kaçmadan;
"Yemekten sonra çıkıp incir alayım" dedim.

Son lokmamı yutarken meyve suyunu içtim,
Gözüm göğe yükseldi, incire işmar ettim.
Akşam olmadan önce biraz acele ettim;
"Yemekten sonra çıkıp incir alayım" dedim.

Hatun dedi: "Gitme, akşam kazası vardır,
Acele edenlerin işleri hep aksaktır.
Gitme, sonra çıkarsın ağacın tepesine;
Çıkarsan düşersin bak demeslerin üstüne."

Dedim: "Sen bir sus, boyun üstüne çıkma!
Biraz sessiz konuş, dikkatimi dağıtma.
Bir hışımla çıkarım ağacın tepesine,
İndiririm inciri şu masanın üstüne!"

İş bu ya, davrandım merdiveni aldım,
Bir çırpıda yükseldim incirin gölgesine.
Hevesine kapıldım, iki üç incir aldım;
İrfan ehliymiş hatun, ben sonradan anladım.

Hayrati’nin gözü beşincide karardı,
İki dala bir basmak epey yanlış karardı.
Basamadım dallara kararmış gözlerimle;
Hatunu dinlemedim, bu en büyük zarardı.

Semih Koç (Hayrati)