Şehrimize Yağmur Yağdı

Bir Şehir Düşün
Her kaldırımda senin anılarını taşıyan
Bir şehir...

Ve bir şehir düşün,
Herkesin sana benzediği ancak
Kimsenin bir “sen” edemediği bir şehir.

Şehrimize yağmur yağdı,
Tüm aşıkların ıslanmamak için kaçıştıklarını gördüm.
Oysa biz öyle miydik?
Ruhumuza kadar ıslanır,
Sonra yatak döşek yatardık.

Bir yudum çorba,
İki dilim ekmek,
Bir de gözlerindeki umut...

Gözlerindeki huzurdu belki iyileşmeme yardımcı olan,
Belki de bu yüzden benden üç gün daha fazla hasta kalırdın.

Ben mi gösteremedim,
Yoksa sen mi his etmedin?

İnan hiç bilmiyorum...
Bildiğim tek şey,
Seni deliler gibi özlüyorum.

Dolup dolup sana geliyorum,
İlk uğrağım ve son durağım.

Yerine kimseleri koymadığım, koyamadığım,
Senden başka herkese kör olduğum,
Sağır olduğum...

Bu şehrin ortasındayım,
Heybemde bir yudum umut.

Aklımın bir köşesinde sen,
Diğer köşesinde ise yine sen varsın.

Aldığım nefeste sen,
Yediğim lokmada sen...
Günümde sen,
Gecemde sen varsın.

İki kelime, iki hece kursam;
Başlangıç sen,
Ortası sen,
Sonu sen...

Keşke diyorum,
Şu gönlümü açıp avuçlarına koysam.
Tane tane gösterebilsem
Her zerremde sen olduğunu...

Kimseleri yerine koyamadığımı
Anlatabilsem keşke...