Şehir Yorgundu Şiiri - Bilal Dülek

Şehir yorgundu, insanlar telaşlı.
Ben ise kalabalığın içinde
Kendime ait bir yalnızlık taşıyordum.
Sonra seni gördüm.
Bir kafenin cam kenarında oturuyordun.
Elinde kitap vardı ama okumuyordun.
Sanki sen de birini bekliyordun.
Belki beni…
Belki de hayatının değişeceği o anı.
İçeri girdim.
Göz göze geldik.
Ve bazı karşılaşmalar vardır ya…
İnsan o an anlar;
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Sen gülümsedin.
Benim bütün cümlelerim dağıldı.
Sonra günler geçti.
Birlikte yürüdük aynı sokaklarda.
Yağmurdan kaçıp küçük dükkânlara sığındık.
Aynı bardaktan çay içtik bazen.
Bazen de sadece sustuk.
Ama ne garipti…
Seninle sessizlik bile huzurluydu.
Bir gece sahilde otururken
Başını omzuma yasladın.
Deniz karanlıktı, şehir uzak…
Sen çok yakındın.
Ve bana yavaşça şunu söyledin:
“İnsan bazen hayatı boyunca aradığı yeri bir insanda bulurmuş.”
İşte ben o gece
Kalbimin evini buldum.
Sen güldükçe içim bahar oluyordu.
Bir mesajınla günüm değişiyor,
Bir bakışınla bütün yorgunluğum geçiyordu.
Aşkı hep büyük şeyler sanırdım.
Oysa aşk;
Beraber susabilmekmiş…
Birinin gözlerine bakınca
Kendini tamamlanmış hissetmekmiş.
Zaman geçti…
Biz birbirimizin alışkanlığı değil,
Sığınağı olduk.
Şimdi biri bana
“Gerçek aşk nasıl bir şey?” diye sorsa
Uzun uzun anlatmam.
Sadece senden bahsederim.
bazı insanlar
Şiir gibi girer hayata…
Ve gittikleri her yere
Kalbinin bir parçasını bırakır.

03 09 2013
Yazan Bilal Dülek