Sefer Tası Şiiri - Aykut Kınay

Hâl dilini bandım sefer tasıma,
Hapşırdı içimde koca ejderha.
Yedi başlı mahmur beni suladı,
Yapışır paçama, sığmadı yola.

Ahali seslendi: “Ne biçim koku?”
Kara baş koştu, kokladı canımı.
Döktüm kuru naneyi kararınca...
Dindi gürültü o sükun bulunca.

Tohumu atarım mümbit toprağa,
Güz sığınağında kabuk soyundu.
Bahçivanı bekler derin uykuda.
Hırkamı çıkarttım yoldaş olana.

Can suyu akıttı dedem tasımdan.
Özümden doğdu sarı yedi veren,
Yılan sandığımın gül imiş özü,
Bal döktü dilime diken dalımdan.