Sefer Keskin Şiirleri - Şair Sefer Keskin

Gülüm değilsende,
Gülüm gibi.
Yarim değilsende,
Yarim gibi.
Kız ben seni,
Canım gibi.

Yüreğim seni sevdiya, seni...
Terketmiyor sevdam seni...
Birde tutabilseydim ellerini...
Bir daha bırakmazdım ellerimden seni...

Yüreğim seni sevdi ya...seni...

Gittinya sen.
Bak ne kadar soğumuş burası,
Ne gelenler var artık,
Nede eskilerden kalan.
Baharı beklerken mevsimlerden,
Yine hazana döndü gönlüm.

Şimdi desem ki sana
Gel şu bahar görmemiş gönlüme
Gel de, kışları da yaz edelim
Gel şu karlı dağın gölgesine
Gel de, buzları da eritelim
Düşen her kar tanesi

Ben bir yabancıyım.
Yaban yaban dolaşırken
Bu Şehrin sokaklarında
Bir güzele rastladım.
Sarım sarım çiçek açmış
O salınan saçlarında.

Bu çocuk sensin.
Biliyorum.
Çünkü,
Seni izliyorum,
Senin sessizliğini.
Sessizce,

Gönül:
Sen istediğin kadar yor kendini...
Ağzınla kuş tut istersen...
Irmakları Nehirleri tersine akıt...
Kurumuş ağaçlara can ol,yeşert onları...
Susuzluktan çatlamış topraklara yağmur ol...

Yağmurları kıskandım
Bir damla yaş düştü diye yanaklarında.
Fırtınalara yakalandım
Bir seher yeli olsam diye saçlarında.

Söyleyemediğim sana o iki kelime

Dilinde bana bir merhaba bile yokken
Kalbinde yer aramışım boşu boşuna
Bana bu sevdadan bir hayır yokken
Ömrümü harcamışım boşu boşuna...

İnkar etme sen de sevmiştin beni

Bugün şehrime kar yağdı...
Sabah uyandığımda her yer bembeyazdı...
Ama,sen üzülme sevdiğim...
Şurda bahara ne kaldı..
Zaten ne farkederki..
Birazdan dökülecek ağaçlardan kar'lar...