Sakın ‘Gözüm! ’ deme; ‘Gözün çıksın! ’ der
Sakın ‘Canım! ’ deme; ‘’Canın çıksın! ’ der
Sakın ‘Aşkım! ’ deme; ‘Aşkın batsın! ’ der
Şımarır, huylanır ve keyiflenir…
Sakın selam verme; borçlu çıkarsın
Kaderin cilvesi; aynı binada
Komşu oluverdik! Bazen sana da
Selam vermek gerek! Elbet insansın;
Almazsan, özünde yiten utansın!
Kaderin cilvesi; aynı kulvarda
Yetti de arttı bile bir pantolon, bir gömlek;
Özentili olup da kırmadım çanak çömlek...
Yarışmadım kimseyle gezmede ve tozmada;
Karışmadım kimseye yağmurda ve doluda...
Geldi de geçti bile zamanı has hâllerin;
İlk, orta, lise, yüksek, ekstralar bitmeyecek
Ömrün büyük bir kısmı okumakla geçecek
Okurken ‘kitap kurdu, ayaklı kütüphane’
Derlerdi ki doğrudur, ona her şey bahane
Zarar vermen için ille de dostum olman gerekmez,
Elbet iyi bilirsin ki kuştan korkan darı ekmez;
Nerede o eski saygı, sevgi, hoşgörü, muhabbet?
Ya Rab! Özü bozulmuş insanı, âciz kulu affet!
Eskiden ziyadesiyle şecâat ve mertlik vardı,
Selâm vermeyi sevmeyen, almaktansa hep kaçınan,
Okumuştan uzak duran; olmaz olsun böyle komşu!
Aslını çoktan yitirmiş, faslını özde bitirmiş,
Hava atmayı severmiş; olmaz olsun böyle komşu!
Zamana, feleğe ille dünyaya
Saldır hatta küfret, pek güçlüsün ya!
Yakında bir yıldız daha alırsın;
Yeter ki bana çat, öfken azalsın.
Yaşına başına bile bakmadan
‘Hep bana! ’ diyerek yontar durursun
Nalıncı keseri gibi her şeyi…
‘Dünya umurumda değil! ’ diyorsun
Tavrınla; beğenmez oldun kimseyi…
Var gel, biraz düşün, pişman olursun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!