Çıkmazsa can, çıkar mı huy?
Aç kulaklarını ve duy:
Biraz şundan, biraz bundan;
Çıkar işler çığırından...
Yalancının mumu varmış,
Seni senden fazla düşünen benim
Tüm çıkarlarını koruyan benim
Yorulan, yıpranan her zaman benim
Kendine iyi bak, garibim benim!
Karışanın olmaz, yaşantın senin
Sadece insan iken, koca adam ettiler;
‘Ağam, paşam! ’ diyerek başını büyüttüler...
Dürüstlük olsa özde, tevazu kalmaz sözde;
Megaloman tavrıyla sürünür bir gün yerde...
Her şeye eren aklı fazla gelir kendine;
Bayramlık ağzıyla küfür sallayan
Sureti insandır pek ayan beyan!
Bir gün mutlak bulur bela arayan;
Aynıyla insandır üslubu beyan.
Kalıbına baksan, m/adam sanırsın!
Karanlıktan gelen,
Karanlıkta doğan,
Karanlıkta yaşayan,
Karanlıkta soluyan,
Karanlığı seven,
Şiirin, yazının isimsizine,
Yazanın özgeçmiş bilgisizine,
Yaptığı yanlıştan habersizine
Güler de geçerim; ilgilisine…
Her kim, her ne isek değerimize
Nice umutlarla coşan,
Bir meçhule doğru koşan,
Yüreği hep aşkla çarpan
Şu fakiri tanır mısın?
İyiliğe üşenmeyen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!