Şeb-i Yelda Şiiri - Ali Pakyardım

Şehir uyur, sokaklar sessiz
Işıklar yorgun, gökyüzü renksiz
Gündüz içimde susturduğum ne varsa
Bu gece karşıma çıkıyor bir bir

Saat ilerliyor, içim acele etmiyor
Her duygu kendi yerini buluyor
Beklemek ilk defa ağır gelmiyor
Sanki zaman seninle duruyor

Sonra yüzün düşüyor aklıma
Bütün saatler kalıyor yarıda
Bir bakışın, yarım bir cümle
Yeniden can buluyor karanlıkta

Bu gece bitmesin
Gökyüzü susup bizi dinlesin
Saatler dursa, sabah gelmese
Seni düşünmeye yetmez yine de

Bu gece bitmesin
Adın karışsın her nefesime
Bir yüz, bir bakış, yarım bir cümle
Bir ömür oluyor kalbimde

Yetmez yine de…
Seni düşünmeye yetmez…

Bu gece Şeb-i Yeldâ…
Ve ben, yılın en uzun gecesinde bile
Seni düşünmeye doyamadım.

Bazı duygular zamanla büyüyor
Bazı yaralar konuşmadan duruluyor
İnsan her şeyi anlatmak istemiyor
Bazen sessizlik daha doğru söylüyor

Varlığın uzak, bıraktığın his yakın
Yokluğun bile sana ait bir ağırlık
Seni çağırmıyor, dön demiyorum
Sadece içimdeki yerini değiştiremiyorum

[

Kelimeler azalıyor bu gece
Hisler çoğalıyor sessizce
Takvim sabaha yaklaşsa da
Sen aynı yerde duruyorsun içimde

Sabah olur, gece biter sanırlar
Güneş doğunca her şey geçer sanırlar
Oysa bazı geceler insanda kalır
Bazı insanlar gibi hiç tamamlanmazlar

Takvimde yalnızca bir gecesin belki
Ama içimde yıllarca sürersin
Bir kere düştün ya aklıma
En uzun geceden uzun gelirsin

Yetmez yine de…
Bir ömür bile…
Seni düşünmeye yetmez…

Bazı geceler uzun olduğu için değil…
Bıraktığı his yüzünden kıymetlidir.