Sayılı Nefesim Şiiri - Sami Demirkol

Yırtık pırtık gömleğimin arka cebinde.
İkinci el fikirlerimi saklıyorum,
Bunca attığım adımların her birinde
Yasaburu hep damla damla çekiyorum,

Menzil çok da uzun, ne zaman biter acep?
Her şeye bulduk bahane, hep sudan sebep.
Arşın oradaysa eğer, burada Halep
Doğru kelâmı kimseden duyamıyorum.

Hayat bu, durmaz; devir geçer, döner devran.
Duyana hâlimizi arz ederiz bazen.
Belki takdiri böyle, yazımızı yazan;
Sığındım Yaradan’a, kurtulamıyorum.

İster karada yaşa, istersen de suda;
Düşman meydanda durur, dost ise pusuda.
Kur’an, sünnet bize değil mi bir pusula?
Kurtuluşa giden bir yol bulamıyorum.

Bitecek elbet bir gün sayılı nefesim;
O gün ne bir soluğum kalır ne de sesim.
Baktım durdum maziye, artık çaresizim.
Kul olamadım Rabbime, utanıyorum.

— Samimi