Savrulmanın güncesi Şiiri - Ayşe Ekşioğlu

“Seyir halinde yine bugün, gözlerim gözlemlemeye çalışırken anlam yükleyemediğim: neredeyiz, ne yapıyoruz, nedir bu koşturmaca? Bunca tasa, bunca dert, bunca keder, bunca elem… Neden her şeyin o kadar boş geldiği bir durumda bu kadar dolu olmak? Neden hem boşsun hem taşarcasına dolusun? Herkes kendi derdine yanarken, dert dediğimiz şeyler aslında koca bir hiç. Neden anlamakta güçlük çekiyoruz? Neden bu dünyaya bu kadar tamah? Neden kendimizi bu kadar acıların içine hapsediyoruz, her şeyin geçici olduğunu bilerek? Ne varlığımızla var olabildik ne de yokluğumuzu hazmedebildik. Bir türlü tutunmadık hayat denen meşgalenin ipine; ne o bizi bıraktı ne de biz onu bırakabildik. Savruluyoruz her geçen gün oradan oraya. Ne kabullenebildik yazılan yazımızı ne de çıkabildik işin içinden. Anlamsızlığın da anlamsızlığı ile yoğrulurken yüreğimiz, bir türlü varamadık varmamız gereken menzile. İnsanlar mıydı, hayat mıydı, maddiyat mıydı, maneviyat mıydı bizi bu denli yoran şey, neydi çözemedik. Velhasıl…”