Benim adım ağlamak Şiiri - Snowflake Poems

Her gün, düzenli olarak bir doz ağlıyorum.
Senden bana kalan tek yadigâr, gözyaşlarım oldu…

Suskunluğum her şeye çare diye düşünüyorum bazen.
Çare olsa da… aslında hiçbir şeye çare değil.

Bugün coştu gönlüm.
Ağlama saatini geçti galiba…
Ama merak etme; başladım, ağlıyorum.

Beni ağlatan sebep her neyse, bayağı derinden ağlatıyor.
“Bir gün bitecek.” diyorum.
Yok… Her gün daha çok üstüne koyuyor.

“Bugün ağlamayacaksın.” diyorum.
Yok… “Ağlamak senin göbek adın olmuş.” diyor.

Ağladığıma deseydin keşke…
Ne kötü, biliyor musun?
İsteyerek değil… istemeyerek… dolu dolu…
Kalbin coşarcasına, yaşlar gözünden akıyor.

Ama kalp… gönül olmuş okyanus gibi.
Anlatamam.
Ben gönlümdeki bu hicranı hiçbir şekilde, hiç kimseye anlatamam.
“Deli.” derler bana.

Gerçi delirmedim de… neyim kaldı aslında?
Zirzop deliyim.

Hayata dair hiçbir beklentim kalmadı.
Hiçbir isteğim yok.
Hiçbir beklentim yok…

Aslında bir yerde sen bana iyi geldin, biliyor musun?
Hayatla bütün bağları kopardın.

Çok acıkırsam yiyorum.
Yemesem aklıma bile gelmiyor.
Mesela önceden yemek için yerdim;
Şimdi ölmemek için yiyorum…

Aslında hayatla bağ koparmak da iyiymiş.
Hiçbir şeyden keyif almadığın için hiçbir beklentin olmuyor.
Mesela beklentin olmadığı için de olacak, olmayacak hiçbir şeye
ne seviniyorsun…
ne üzülüyorsun…

Bunun için belki iyi gelmiş olabilirsin bana.

Bildiğim tek şey şu:
Ben yokum.
“Ben” diye bir şey yok.
Hayat belirtisi yok.
Hiçbir şeyim yok…
Hiçbir şeyim yok…