Savaşın Terzisi Şiiri - Ahmet Hani

Şehrin kalp atışı
boğuktu.

Kuşlar,
coğrafyanın doruk noktasını
aşıp gittiler.

Korku,
her saniye
biraz daha büyüyordu.

Savaşın terzisi,
göğün üzerine
kül rengi bir gömlek
dikiyordu;

atkısı da
çözgüsü de
dumandı.

Pencereler,
kırık gözleriyle
sessizce
çoğalıyordu.

Paramparça bir orkestra:
Varım...
Yokum...

Şehrin meydanında,
bir çocuk
öylece duruyordu;

küçük sırt çantası
renkli kalemlerle dolu,
mavi gökyüzleriyle doluydu.

Savaşın terzisi,
iğnesini
onun kalbine
sapladı.