Sarilamadığım Kefenim Şiiri - Töre Hanım

Sana bin ömür adadım, bir nefeslik yer bulamadım,
Yollarını beklemekten, yolların kendisi oldum da yaranamadım.
Gönül soframda ekmeğimdin, suyumdun, helalimdi sevdan,
Ben seni yaşarken sevdim, ölürken bile sana doyamadım.
​Hani derler ya; insan en çok sevdiğinden yaralanırmış,
Benim yaram senin adınla açıldı, yine seninle kapansın istedim.
Gözlerine bakınca dünyayı unuttuğum o cennet bahçesi,
Şimdi üzerime yıkılan bir enkaz, bir yangın yeri bildim.
​"Kefenimsin" dedim sana, hani son uykumda bile yanımda ol diye,
Ruhumu teslim etmeden önce, kokunu son bir kez çekeyim diye...
Ama felek öyle bir düğüm attı ki bu kör talihime,
Kefenimsin dedim de, bir kez olsun sımsıkı sarılmadım.
​Hüznümün lügatinde harf bitti, feryadım dilsiz kaldı,
Seni benden alan o uçurumlar, içimde dipsiz bir iz bıraktı.
Hangi duaya sığınsam, ucu hep senin kapına çıkardı da,
O kapı kapandıkça yüreğim, kilitlerin altında parçalandı.
​Şimdi hangi mevsimi sarsam yarama, hepsi ayaz kalır,
Hangi şehre gitsem, sokakları senin adınla bağırır.
Biliyorum, bu dünya dar geldi bizim büyük sevdamıza,
Benimki sevmek değil, bir ömür boyu sana yanmaktır.
​Gözyaşım mürekkep oldu, acım ise kâğıt,
Yazdığım her satır, yarım kalan bir ağıt.
Ne vuslat nasip oldu, ne de huzurlu bir ölüm,
Sen benim giymeye kıyamadığım, sarılamadığım ak yüzüm...
​Gidişinle güneş söndü, ay tutuldu gönül göğümde,
Bir sen kaldın geçmeyen, bir de bu dinmeyen sızı içimde.
Eğer bir gün mezar taşıma elin değerse,
Bil ki orada yatan, sana sarılamadan giden bir cenazedir aslında.
​Kefenimsin dedim ya hani...
İşte şimdi o kefen, ruhuma biçilmiş en ağır dilsiz hikâye.
Kokun sinmedi ya üstüme, artık ölüm bile bana yabancı bir hediye.