Sarhoşun Sofrası Şiiri - Kasım Kobakçı

Kaynayan şu kazanda eriyip bitti cismim,
Suyuna ekmek bandım, ateşte tüttü ismim,
Bir kemik parçasıyım, iliğim sızlar durur,
Sarhoşun sofrasında boş yere yitti resmim.
*
Yağlı saf umut ile beklerim sabahları,
Üstüme dökülüyor dünyanın günahları,
Sarımsaklı sirkeli loş hayal denizinde,
Çekiyorum içimden onulmaz eyvahları.
*
Sevenim çoktur benim, gece yarısı gelsin,
Şu yorgun kalbimizi dertler yerinden delsin,
Kırık taş porselende sunulan deva gibi,
İçenler derman bulup hüzünlerini silsin.
*
Limon sıkılmış gibi ekşidim yavaş yavaş,
Kaderle benim aram bitmeyen büyük savaş,
Dar tencere içinde fıkırdayan sevdamız,
Piştikçe güzelleşir, yeter ki biraz yanaş.
*
Ruhumu teslim ettim kepçenin gür sesine,
Karıştım duman duman lezzetin nefesine,
Çıplak bir kemik kaldı fani hevesten geri,
Düştüm sonunda ben de midenin kafesine.